BU KALP SENİ UNUTUR MU?

BU KALP SENİ UNUTUR MU?
Haber İçi Üst 745×140

Her daim kalbi Kıbrıs için atan…

Çözüm ve barış için hep en ön sıralarda yer alan…

Kıbrıslılığı ile gurur duyduğunu her platformda haykıran…

Bu ceberrut düzende temiz ve iyi bir insan olarak kalmayı başaran…

“Kendimden önce toplumum gelir” diyebilme cesaretini taşıyan…

Gerçek bir barışsever olan Şevket Rado ailesini, beni kısacası bizi bırakıp gitti…

Hayata gözlerini yumdu…

Oysa bana hep, “Yukardaki ile anlaşmam var, çözüm olmadan ölmeyeceğim” derdi…

Ve eklerdi, “Çözüm olduğu günü göreyim, Kıbrıs’ım yeniden birleşsin, Rumlar ve Türkler yeniden tek halk olsun, tüm bunları 1 saatçik olsun göreyim ve öleyim”…

Olmadı…

O günü görmeyi başaramadı…

Tıpkı kendinden önce bu uğurda mücadele veren yoldaşları gibi…

Biz o günü görür müyüz bilemiyorum!..

Şimdilik o yönde bir umut ışığı yok!..

Ancak bu uğurda mücadeleyi bırakmak da yok…

Rado ve diğer tüm barışsever insanlara bu memleketi yeniden birleştirme borcumuz ve sorumluluğumuz var…

O nedenle mücadeleye devam…

Ancak onun eksikliği beni haliyle çok etkiledi ve de etkilemeye de devam edecek…

Rado benim moral kayağımdı…

Onunla geçirdiğim her vakit benim için paha biçilmezdi…

-Yürekli…

-İnsancıl…

-Komik…

-Hayatı yaşamayı seven…

-Her türlü şakayı kaldıran…

-Kötü gün dostu Rado, söyle bana bu kalp seni unutur mu?

Asla!..

Yüreğim öyle bir acıyor ki sizlere anlatamam…

Ve de içimde öyle bir suçluluk duygusu var ki hayatımın sonuna kadar bununla yaşamak zorunda kalacağım…

Çünkü psikolojik olarak onun yenik düştüğü dönemlerde yanında olamadım…

Onu kolundan tutup yeniden hayatla barıştıramadım…

Kendi derdimin peşine düştüm!..

Kaygı bozukluğu aynı dönemde beni de yakaladı ve kendimi bir türlü toparlayamadım…

Hala da toparlamakta güçlük çekiyorum…

Oysa güçlü olabilseydim ve beynime hükmedebilseydim, belki de Rado bugün aramızda olacaktı…

Başaramadım…

Gün oldu bırakınız evi, odadan çıkmaktan korktum…

Ve onun yanında olamadım…

Sonra 2-3 kez onu dışarı çıkarmaya, hayata döndürmeye ve eski Rado’yu geri getirmeye çalıştım ancak başaramadım…

Çünkü geç kalmıştım!..

Artık nefes almakta bile zorlanıyordu…

Hep kalbimin bir köşesinde olacaksın Rado…

Bu kalp seni asla unutmayacak ve de unutturmayacak…

Bir yerlerden beni görüyor ve bu yazıyı okuyorsan bil ki, seni bir kardeş, bir baba, bir dost, bir sırdaş gibi sevdim ve de sevmeye devam ediyorum…

Güle güle en iyi dostum…

 

Haber İçi Orta 745×140

Benzer yazılar

Haber İçi Alt 745×140